En un pueblo vivía una mujer con mala reputación. Al enterarse de que Jesús estaba en casa de Simón, fue allí con un frasco de perfume caro y se arrodilló a los pies de Jesús. Lloraba, y sus lágrimas caían sobre sus pies. Luego los secó con su cabello, los besó y derramó el perfume sobre ellos. Simón, el fariseo, al ver esto, pensó: si Jesús realmente fuera enviado por Dios, sabría quién es esta mujer y no permitiría que lo tocara.
Jesús respondió de inmediato a los pensamientos que rondaban la mente de Simón:
Na to Jezus rzekł do niego: Szymonie, mam ci coś powiedzieć. On rzekł: Powiedz, Nauczycielu! Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden winien mu był pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt. Gdy nie mieli z czego oddać, darował obydwom. Który więc z nich będzie go bardziej miłował? Szymon odpowiedział: Sądzę, że ten, któremu więcej darował. On mu rzekł: Słusznie osądziłeś. Potem zwrócił się do kobiety i rzekł Szymonowi: Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu, a nie podałeś Mi wody do nóg; ona zaś łzami oblała Mi stopy i swymi włosami je otarła. Nie dałeś Mi pocałunku; a ona, odkąd wszedłem, nie przestaje całować nóg moich. Głowy nie namaściłeś Mi oliwą; ona zaś olejkiem namaściła moje nogi. Dlatego powiadam ci: Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje. Do niej zaś rzekł: Twoje grzechy są odpuszczone. Na to współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: Któż On jest, że nawet grzechy odpuszcza? On zaś rzekł do kobiety: Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju! Ewangelia św. Łukasza rozdział 7, wersety 40 - 50